عملی‌ترین راه دوست داشتن خدا آن است که همنوع خود را دوست بداریم.
اگر احساسات ما نسبت به دیگران همان احساسی باشد که به عزیزان خود داریم خدا را دوست می‌داریم.
اگر به جای عیب جویی از دیگران به درون خویش بنگریم خدا را دوست می‌داریم.
اگر به جای غارت دیگران برای کمک خود، خویشتن را غارت کرده، به دیگران کمک کنیم خدا را دوست می‌داریم.
اگر از مصایب دیگران مصیبت زده شده و از خوشبختی دیگران احساس خوشبختی نماییم خدا را دوست می‌داریم.
اگر به جای نگرانی از بدبختی خود، خویشتن را خوشبخت‌تر از بسیاری مردم دیگر بدانیم خدا را دوست می‌داریم.
اگر سرنوشت و قسمت خود را با صبر و قناعت تحمل کرده و آن را خواست خدا بدانیم خدا را دوست می‌داریم.
اگر بفهمیم و احساس کنیم که بهترین عبادت و پرستش خدا، آسیب و آزار نرسانیدن به آفریده‌های اوست خدا را دوست می‌داریم.
برای اینکه بتوانیم خدا را آن طوری که باید دوست داشته شود دوست بداریم می‌بایستی برای او زیست و برای او مرد و دانست که هدف زندگی عشق به خدا و یافتن او در خویشتن است.